Wie ben ik als mens? 

Na jarenlang zelf geworsteld te hebben met mijn psyche, ben ik veel diagnoses rijker. Het was een behoorlijke lijst die bestond uit een depressie, ADD en als kers op de taart een complex trauma. Een deel in mij was blij dat ik eindelijk wist wat er aan de hand was. Het voelde als erkenning, waar het de 1e stap was naar acceptatie. 

Een ander deel in mij baalde. Waarom? Vanwege het vele onbegrip die op diagnoses zitten. Vanuit mijn werk als psycholoog zie ik niet anders. Diagnoses kunnen samengaan met veel misvattingen, foute aannames, ongevraagd advies en voorbarige conclusies over je capaciteiten. Het was geen makkelijke weg. Ik moest kleine stappen zetten om vooruit te komen, waar kleine stappen routine werd, en routine een positieve flow. 

Als ik zo terugkijk is uitvallen op mijn werk het beste wat mij is overkomen. Het voelde eerst als falen, maar nu als een mooi leertraject. Voor iemand die vanaf zijn jeugd niets anders dan somberheid, wanhoop en angst heeft gevoeld, blijkt dan toch maar weer dat in iedereen een persoon zit waar die content mee kan zijn. In veel gevallen gaat dit samen met het diep zinken in een zwart gat om vervolgens weer op te kunnen staan. Daar is wel een flinke zoektocht voor nodig waar je klein moet beginnen. Uiteindelijk ben je meer dan je verleden en meer dan je klachten. Je bent een mens met behoeften waar je die goed kan vervullen met de juiste routines, verwachtingen en mindset. 

Misschien zal jij je wel afvragen, ben je dan nu klachtenvrij Chris? Zeker niet, het is wel stukken beter waar het proces altijd door zal blijven gaan. Ik neem het leven voor wat het is. Daar horen nare, maar zeker ook hele mooie ervaringen bij. Het is nooit anders geweest waar ik nu wel mindful naar het leven kijk. Voorheen gedroeg ik mij meer als een slachtoffer. Waarom ik? Waarom moet ik het zo moeilijk hebben? Blijkbaar om ervan te leren, en het anders te doen. Het heeft geleid, naast de kennis en werkervaring als psycholoog, dat ik meer ben gaan leren over het leven, wat geluk precies is en vooral wat niet.

Een ander aspect die het herstel bevorderde, is vertrouwen in mijzelf. Weten dat je de vaardigheden bezit die je door een moeilijke tijd heen kan lozen. Niet door jezelf te pushen, wat ik voorheen deed, maar door rekening te houden met je lichaam, geest en behoeften. Wanneer je disbalans sneller gaat voelen, kan je bijsturen. Kortom, klachten zijn niet je vijand maar je vriend. Hetzelfde geldt voor vervelende emoties die je vanuit routine koppelt aan negatieve verwachtingen, gedachten en consequenties. Logisch, het had ooit een functie, jou beschermen tegen al die narigheid, waar de functie nu mogelijk vervlogen is. Weet dat je emoties overgaan en slechts (hoe naar dan ook) een weerspiegeling is van het verleden. Met die kennis heb je een keuze om anders met je emoties om te gaan, die hoogstwaarschijnlijk beter je behoeften dienen. 

Kortom, goed dat je er bent en ik hoop met mijn verhaal een deel van mijn menselijkheid te laten zien, dat we allemaal problemen hebben (en ook de psycholoog), dat klachten normaler zijn dat je denkt, dat niemand perfect is, dat herstellen veel tijd nodig heeft en dat je diagnose niet je eindstation is, maar slechts het begin van veel groei en herstel.

Check hieronder nog even het filmpje van Chris de psycholoog. Beeld geeft meer indruk dan alleen tekst.