Nu ik zo net begin met het ondernemen, moet ik zeggen, het bevalt mij goed. Niet dat ik meteen succesvol ben ofzo, verre van. Ik sta op 0 cliënten, voel druk en angst om alles aan te pakken om iets binnen te slepen. Maar het is die druk en de problemen die mij zou aantrekken.

Why Chris? Nou, het is de 'mindgame' wat mij zo trekt. De bedreiging dat alles fout gaat, niet slaagt en één grote flop wordt. Dat triggert veel angst, maar ook een kant die overzicht probeert te creëren. Ik zie dat mijn hoofd 2 dingen hierin doet. Het zoekt comfort en probeert (on)bewust te manipuleren door meer bijzaken te selecteren en sh*t uit te stellen, waardoor ik gefrustreerd ben en mijzelf aan ga vallen. De andere kant beseft goed dat het onderdeel is van het proces, dat er iets kwetsbaars zit die wel wilt maar liefst vermijdt.

Mijn brein probeert orde te scheppen in de chaos, en meer het probleem (inmiddels uitdagingen), klein te maken en het te bestempelen als een avontuur. Gek dat je hoofd je zo kan sturen dat het gedrag voornamelijk bestaat uit niet relevante taken, zoals het spelen van Tetris op je telefoon ipv de belastingdienst bellen. En ik snap het, de comfortzone is veilig, en bedreigingen willen we het liefst niet.

Nou, lang verhaal. Ik zie de boodschap nu wat meer helder, daar is het opschrijven inmiddels wel een onderdeel van geworden. Conclusies?

1, om iets te krijgen wat je graag wil moet je het oncomfortabele opzoeken.
2. Verwacht niet altijd medewerking van je brein, besef dat het meer een verdedigingsmechanisme is om je veilig te houden.
3. Heb geduld met jezelf, ook dit is weer een proces waar je maar één vijand kan hebben, en dat ben jezelf.
4. Je leert best veel van je vijanden, ook al ben je dat zelf.
5. Uitstellen kan soms best nut hebben en kan leiden tot nieuw perspectief, je brein heeft blijkbaar even tijd en rust nodig. En zodoende kwam ik tot dit artikel.

Nou dat was hem weer, hoop dat je er iets aan hebt!

Groetjes chris 

Ik best vaak. Vond het vaak een storende gedachte, die ik maar ben gaan wegdrukken in het verleden. Het bestaat niet, zo, geparkeerd. Net doen alsof het er niet is.

Besef mij inmiddels goed dat het niet werkt. De gedachtes blijven, elke dag weer. Ik ben zeker niet de enige, net als psychische klachten, is dit ook weer iets menselijks, dat moet wel.

Ik ben dit soort gedachten maar gaan accepteren. Er is 1 zekerheid, we overlijden een keer. No escape (jep ben wat dramatisch).

Toch is het zo. Nu ik er méér aan denk, krijgt het toch een andere lading. Iets moois! Klinkt best gek. Er is iets wat meer waarde heeft dan al het goud bij elkaar, en dat is tijd.

Tijd krijg je niet terug. Elke seconde is verleden tijd. De gedachte dat ons einde nadert, en dat het een zekerheid is, besef ik mij goed dat elke seconde telt. De kwetsbaarheid die het meebrengt, besef ik mij goed wat telt in het leven.

Als ik nog een week had, wat had ik dan gedaan? De vraag die ik cliënten en mijzelf dagelijks stel. De waarden schuiven opeens. Waar je eerst die nieuwe tesla wilt (blijft mooi hoor) en een groter huis, gaan we tijd opeens anders besteden. Naasten, kinderen, vrouw, familie, herinneringen maken en eigenlijk gewoon samen zijn.

Dus veel tijd aan ruzie besteden, nutteloze discussies, macho gedrag, sure best menselijk, maar uiteindelijk telt het niet als we beseffen dat we kwetsbaar zijn. De omgang onderling, ook naar vreemden toe, is opeens vriendelijk en meelevend; Met meer bereidheid om verschillen te tolereren. En dat met slechts het besef, dat we mensen zijn met een schaars bezit. Tijd. Tijd die jij kan besteden aan zaken die echt tellen.

Mijn boodschap, loop je eigen pad, schrijf je eigen boek. Stop met uitstellen. En leef! Leef naar je eigen waarden! 

Steeds meer mensen vallen uit, zorg wordt duurder, dus een tip waar iedereen het goed op doet en het is nog gratis ook! *Tromgeroffel*

!!Complimenteer elkaar wat meer!!

Niet die ingestudeerde complimenten. Echt iets oprechts. We verlangen het allemaal wel eens. En we blijven hopen wanneer die ene stimulerende opmerking komt. Ik merk zelf altijd dat ik maanden vooruit kan op iets positiefs. Kan wel ontkennen dat het niet zo is, het is gewoon een behoefte.

Dus wanneer we het niet krijgen. Dan maar wachten en hopen? Laten we dan zelf maar beginnen met complimenten geven, naar elkaar. Ik begin. Doe je mee?

Ik heb ongelooflijk veel respect voor jullie psychologen, artsen, doktersassistenten, praktijkondersteuners en andere zorghelden, dat er met al die werkdruk nog steeds veel passie zit in de uitvoering. Het is niet altijd makkelijk, maar ondanks dat, is de drive en de passie aanstekelijk. Niks aan veranderen, en weet dat als je dit niet vaak genoeg hoort, het wel zo is. Mijn respect, jullie zijn helden!

Nou nu jullie, en het liefst op de werkvloer ;)

Groetjes chris,